یک چیزی در مغزم می ترکد و کلمات سرازیر می شوند.خودشان را از تو به پیشانیم

می کوبند و حسشان می کنم.گوشی را بر می دارم بر گوشم می گذارم.با شخصی

که پشت خط نیست و در واقعیت هم نیست حرف می زنم.ظاهرا او والد است و من

کودک.میگویم دلم می خواهد بروم در خیابان یقه ی یک نفر را بگیرم بگویم چند کار

می خواهم با تو انجام دهم.1-با هم گلاویز شویم و همدیگر را بزنیم.به شرطی که

جایی از هم را شکنیم.3-مرا بغل کنی 2-با هم حرف بزنیم4-کمی در پیاده رو ها قدم

بزنیم ومی توانیم قهوه ای هم بنوشیم در بک کافی شاپ.دیوانه وار حرف می زنم.گاهی

بغض می کنم.بی ربط.سرم را به طرف در بر می گردانم می گویم:نمی خواهم فحشت

بدهم برو بیرون! بعد به دیوار می گویم من اسمی ندارم.میگویم روی من اسم نذار.

به نیستِ پشت خط می گویم حس می کنم از خودم خیلی دورم احساس بی هویتی

می کنم.از خودم در آینه می ترسم.از نگاه مالیخولیاییم.از چشم های قرمزم.اسمم

برایم غریبه است.لحنم برایم غریبه است.حرکاتم هم.از کسی که گذشته اش را به

یاد نمی آورد هم وضعم بدتر است.گذشته را به یاد می آورم ولی من ِ درونش من

نیست. و حس می کنم این خاطرات من نیست.

از خودم می ترسم.گوشی را پرت می کنم.با حرکتی سریع بلند می شوم.کنار پنجره

می روم.پرده را کمی کنار می زنم.به دانه های کم رنگ برف نگاه می کنم که با فاصله

بر بنفشه های باغچه ی کوچک کنار پله ها فرود می آیند با صدای کشدار و لرزانم می

گویم من از همه از خودم خیــــــــلـــی دووووورررمــــــم.سرم را آرام به دیوار می زنم.

می روم آن طرف اتاق بر زمین می نشینم و به کمد تکیه می دهم.دستگیره ی کشو

در کتفم فرو می رود. و دردم می گیرد.می گویم این اتاق.....طبیعت......بعد یکهو

شروع می کنم به گفتن نام تمام اشیای اتاق:چهار تا دیوار ، زمین، سقف،فرش،کمد

،چراغ ،تخت ،تشک ،پتو ، میز، در ،بعد رنگ ها را می گویم.منظورم با خودم این است

که من با اینها خو گرفته ام اجبارا زیر زور خودم. نارنجی قرمز زرد سبز آبی صورتی

صورمه ای سفید بنفش قهوه ای آجری.اطراف را نگاه می کنم دیگر رنگی نمانده آها

خاکستری ،نقره ای.دستم را با حرکتی غریب روی گوشی رو زمین می اندازم و به سوی

خودم می کشمش.آدمهای درون ذهنم تعجب می کنندگوشی را بر گوشم می گذارم

به گوشه ی سقف زل می زنم می گویم بهش:حس می کنم از بعد انسانیم خارج

شده ام. و دارم تبدیل به یک خرگوش می شوم. شاید هم خر!خنده ام می گیرد.

چشمم به شتر کوچک رو میز می افتد.می گویم شاید هم شتر.بعد می پرسم به

نظرت کدام یک از اینها هستم.خرگوش  خر یا شتر؟

ملتمسانه می گویم:خواهش می کنم بگو خرگوش.اینرا دوست دارم.

بعد روی زمین ولو می شوم.به سقف نگاه می کنم فکر هایی می کنم که شاید به هیچ

بوده اند.قلت می زنم و روی شکم می خوابم.به روزنه ی نوری که از زیر در می آید نگاه

می کنم باز قلت می زنم ریاکارانه لبخند می زنم و می گویم:چه کسی باور می کند

من این همه دیوانه باشم؟ چه اهمیتی دارد.

پ.ن:یک جایی بهش گفتم من مثل یک احمقی هستم که در آشپزخانه یواشکی در

غذایم سم می ریزم به خودِ روی مبل نشسته ام نگاه می کنم که حواسش نیست

بعد با لبخند دروغینی سینی غذا را مقابل خودم قرار می دهم و با اولی قاشق که

من به دهانش می گذارد خودم را مسموم می کنم. و می کشم.آری خودم را مسموم

کرده و می کشم و یک درد به درد هایم اضافه می شود.

پ.ن:اینها یعنی چه؟